Op een open plek in het bos woonde een groep vogels. Ze hielden van zingen, en iedere dag luisterden ze aandachtig naar elkaars liederen.
Op een ochtend kraaide Kraai luid en schel.
“Wat een kabaal!” riepen de Merels. “Kun je niet wat zachter zingen? Je stoort de rust!”
Kraai zweeg, beschaamd, en vloog op een tak verderop.
’s Avonds begon Nachtegaal te zingen. Haar stem vulde het bos, zo luid dat zelfs de egels niet konden slapen.
Maar dit keer riepen de Merels:
“Wat prachtig, wat bijzonder! Ach, Nachtegaal zingt met zoveel gevoel, we moeten dit vergeven.”
De volgende dag vroeg Kraai zachtjes:
“Waarom prijzen jullie Nachtegaal om hetzelfde waar jullie mij voor berispen?”
De Merels antwoordden:
“Dat is anders, jouw stem is rauw en de hare is zoet.”
Maar Uil, die alles had gehoord, zei wijs:
“Het geluid mag verschillen, maar het principe blijft gelijk. Wie recht wil doen, moet niet met twee maten meten. Want vandaag is het de Kraai die lijdt, morgen misschien jijzelf.”
Wie anderen streng beoordeelt maar vrienden ontziet, zaait ongelijkheid. Ware rechtvaardigheid klinkt eerlijk, ongeacht de stem die hem draagt.
Kim