Laatst hoorde ik het geluid van heipalen die in de grond werden geslagen. En dat bracht me terug naar mijn jeugd. Want opgroeiend in een stad die nog gebouwd wordt, was dat een geluid dat ik dagelijks hoorde. Ik kan me herinneren dat ik in de klas zat, te luisteren naar de meester, met het geluid van gehei op de achtergrond. Dit is voor mij een geluid, dat echt bij mijn jeugd in Almere hoort.
Toen mijn dochter bijna vier werd, was het tijd om naar scholen te kijken. Eén van de scholen op het lijstje was o.b.s. De Achtbaan. Toen ik daar naar binnen liep, werd ik teruggeslingerd naar mijn eigen basisschooltijd. Het gebouw zag er precies hetzelfde uit als de school waar ik vroeger op zat: ’t Kofschip in Waterwijk. Mijn basisschooltijd was een heerlijke, zorgeloze tijd. ’t Kofschip was een leuk school. Het gebouw voelde vertrouwd. Door de concierge van De Achtbaan heb ik me laten vertellen, dat er in de jaren ’80 in Almere vijf scholen waren in precies zulke gebouwen.
Mijn zusje en ik waren als kind veel buiten. Al heel jong konden wij zelf buitenspelen, dat kan in Almere. De typisch Almeerse woonwijken zijn ingericht op veiligheid voor kinderen. Er zijn veel speelpleinen met weinig verkeer in de buurt. Bovendien is het verkeer in Almere gescheiden, er zijn aparte fietspaden en busbanen, waardoor het verkeer rustig en overzichtelijk is. Als kind was het voor mij vanzelfsprekend dat ik gewoon vanuit huis het schoolplein op kon rennen. Maar nu dat ik zelf kinderen heb, realiseer ik me wat een rijkdom het is om veilig buiten te kunnen spelen en zelf naar school te kunnen fietsen.
Als jong meisje zat ik op jazzballet. Eerst bij Olympique aan de Schipperkade, dat bestaat nu niet meer. Later danste ik bij Balletschool Almere, in Almere Haven. De optredens waren in De Metropool. Dat was het theater van Almere. Op die plek staat nu de Primark. De Schipperkade is het Schipperplein geworden. Almere was en is altijd in beweging.
De keuze voor een middelbare school was makkelijk, er waren maar vier scholen. Er was de Meergronden in Almere Haven, het Echnaton en ’t Baken in Almere Stad, en het Oostvaarderscollege in Almere Buiten. Die laatste was nieuw, dus interessant. Het was een dependence van het Goois Lyceum in Bussum. Dat werd mijn school. De vriendinnen die ik daar gemaakt heb, zijn nog steeds mijn vriendinnen. Dit jaar hebben we 30 jaar vriendschap gevierd!
In mijn tienerjaren werd Almere te klein voor mij. In de jaren ’90 was Almere zelf nog een opgroeiende stad. Op het gebied van kunst en cultuur was er nog weinig te beleven. Er was één discotheek: Café Eindelijk, daar gingen alle jongeren heen. En er was een bioscoop, Cinemare. De bioscoop was superdeluxe, want je kon op een knopje drukken en dan kwamen ze naar je toen om je bestelling op te nemen.
Voor meer vertier moest je naar Amsterdam. Schaatsen op de Jaap Edenbaan, winkelen in de Kalverstraat, een bezoekje aan het Rijksmuseum of het Anne Frankhuis. Met school gingen we naar theatervoorstellingen in jeugdtheater De Krakeling, ook in Amsterdam. En daarna naar het café, dat mocht toen nog op je 16e.
Toen ik ging studeren wilde ik zo snel mogelijk weg uit Almere. Amsterdam was the place to be. Daar heb ik genoten van mij studententijd. Na 5,5 jaar in Amsterdam en nog eens 5,5 jaar in Dublin te hebben gewoond, kwam ik met man en kind terug in Almere. We wilden eigenlijk in Amsterdam wonen, maar kwamen terecht in Stedenwijk. Daar woonden we aan het Arnhemplein, waar onze kinderen heel veilig konden buitenspelen. Op het plein is ook de buurtsuper, waar buurtbewoners met kinderen bij elkaar komen, en zo een fijn netwerk opbouwen. Mijn kids konden al heel jong op hun eigen fiets naar school. Aikido, ballet, zangles, alles is op fietsafstand. De veiligheid van Almere gaf ze een vrijheid, die ik ze in Amsterdam niet had kunnen geven. Bovendien zijn groene parken nooit ver weg. We wonen vlak bij het Beatrixpark, met een mooie grote speeltuin. Ook gaan we vaak wandelen in het Vroege Vogelbos.
Inmiddels is Almere ook opgegroeid. Mijn eigen kinderen zijn inmiddels tieners, ook opgegroeid in Almere. En ze vinden het hier heerlijk. Amsterdam vinden ze maar druk, en hier heb je ook alles. We hebben een mooie schouwburg met veel verschillende voorstellingen en kunstexposities, waar mijn zoon inmiddels zijn eigen balletvoorstellingen heeft. Er zijn musea, veel winkels en een grote bioscoop. Schaatsen kan ’s winters op het Schipperplein, of bij de tijdelijke schaatsbanen in de stad. Er zijn veel plekken waar jongeren samen kunnen komen om creatief te zijn, of te sporten.
Opgroeien in Almere was voor mij een feestje. Voor mijn kinderen wens ik niets minder. Als zij over 30 jaar terugkijken op hun jeugd in Almere, hoop ik dat ze net zulke fijne herinneringen zullen hebben als ik die heb van mijn jeugd.
De Redactie 
Esther